Columns

Ik wandel dus ik schrijf (niet)

Ik wandel. Ja ik dacht, ik zeg het maar gewoon eerlijk, dan hoeven we er ook niet meer geheimzinnig over te doen. Ik wandel dus. Als sport.

Dat is teleurstellend, dat begrijp ik ook wel. Wandelen is, zeker qua imago, zo’n beetje de minst sexy sport die er is. Nou ja, je kunt natuurlijk tezamen met veel te fitte andere jonge mensen door de bergen heen ‘hiken’. Om vervolgens voor de camera te poseren met een megagrote, supersportieve rugzak terwijl je met een voet op een groot rotsblok balanceert en dus feitelijk een lunge maakt waar Jilian Michaels nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Dan is het nog wel een beetje stoer.

WandelrugzakMaar nee, ik doe niet aan hiken. Ik doe aan rechttoe, rechtaan wandelen. Ik ben een langeafstandswandelaar (yup, dat is een woord). Het liefste loop ik georganiseerde tochten. Met zo’n rugzakje. Zo’n “je denkt toch zeker niet dat ik €2,50 voor een appelgebakje ga betalen, ik neem mijn eigen Sultana’s wel mee!”-tasje. Met Vierdaagse Veters eraan en miniklompjes. Want een langeafstandswandelaar is pas een langeafstandswandelaar als hij een sleutelhanger met miniklompjes aan zijn tas heeft hangen. Of andere sleutelhangers. Pimp my backpack.

Ok, eigenlijk is een langeafstandswandelaar pas echt een langeafstandswandelaar als hij het embleem van de Nijmeegse Vierdaagse op zijn tas heeft genaaid. Maar mijn pogingen om de Vierdaagse uit te lopen zijn beide keren op dag 3 gestrand en ze verkopen nu eenmaal geen ‘2.5 keer 40km’ insignes. Geloof me.

Ik heb het gecontroleerd.

Ik zou natuurlijk een veel stoerdere sport kunnen kiezen. Moeten kiezen. Zumba of kickboksen bijvoorbeeld. Yoga. En die dingen doe ik ook. Maar het verveelt allemaal zo snel. Elke week dezelfde pasjes in hetzelfde klasje.

Wandelen is net als schrijven. De basisvaardigheden zijn steeds hetzelfde. Maar het doel, de route en de mensen die je onderweg tegenkomt zijn telkens anders. Iedere keer een nieuwe uitdaging in een nieuwe omgeving. Heerlijk.

Er is echter een belangrijk verschil. Als ik een georganiseerde tocht loop krijg ik aan het einde een medaille.

Ik ben gek op medailles.

Dat heb je dan weer niet met schrijven. Daar moet ik nog iets op verzinnen. Misschien dat ik voortaan met de startbureau’s kan afspreken dat ik pas een medaille krijg als ik de tocht heb uitgelopen EN een column heb ingeleverd. Dan hoeven jullie niet steeds zo lang te wachten.

One Comment

  1. RT @Contesatekst: ‘Ik wandel dus ik schrijf (niet)’ http://t.co/RdX87FoOzG

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Voordat je reactie geplaatst kan worden moet je nog even bewijzen dat je een mens van vlees en bloed bent.

Ja of nee; ben jij een spambot?