Heb je wel eens een gesprek meegemaakt waarbij de ander maar praat en praat en nooit meer ophoudt terwijl jij allang niet meer oplet en in gedachten een boodschappenlijstje maakt, een mail schrijft of simpelweg brainstormt over wat er in seizoen 7 van “The Mentalist” gaat gebeuren? Je spreekt jezelf eens ferm toe, probeert je weer op het gesprek te focussen en haalt opgelucht adem als blijkt dat die ander niets in de gaten heeft gehad. Pfewh, weer een potentiële sociale interactie-landmijn ontweken.

Ik kan best lekker kletsen en ik heb een brede interesse (vind ik zelf dan hè). En toch overkomt mij dit wel eens. En laten we eerlijk zijn, het overkomt jou ook. Sterker nog, als ik een drankje kreeg voor iedere keer dat het jou en mij overkomen is dan zaten we nu samen ladderzat op de stoep te mijmeren over die goede oude tijd toen onze levers nog normaal functioneerden.

Het is allemaal de schuld van je oerbrein. Alle evolutie ten spijt is het nog steeds je oerbrein die bepaalt of iets wel of niet je aandacht waard is. En dat oerbrein heeft helemaal geen brede interesse. Eigenlijk is je oerbrein niet veel meer dan een veredelde scout, minus de das en de verwassen spijkerbroek. O, en het verkoopt geen speculaaspoppen in ruil voor een “Topseller” badge. En je hoeft ook niet op ouder-kind kamp, wat best een bonus is want glühwein drinken bij een kampvuur is prima, maar slapen op een flinterdun matje in een tochtige boerderij is minder cool. Dus eigenlijk lijkt je oerbrein helemaal niet op een scout. Behalve dan dus dat ze allebei geobsedeerd zijn door survival, en dat is nu net het punt wat ik hier wil maken.

Zodra je hersenen registreren dat het gesprek in de verste verte niet over ons gaat – en dus ook niet relevant is voor onze eeuwigdurende strijd om te overleven – gaan ze er gelijk vandoor om een Snickers te scoren of Cup a Soup te halen. Pauze. Hetzelfde gebeurt trouwens ook als we iets horen wat we al weten, of denken te weten. Geen nieuwe info? Geen aandacht.

Gelukkig weten jij en ik prima hoe het hoort. We praten over dingen die de ander ook interessant vindt, stellen geïnteresseerde vragen en ratelen niet aan een stuk door over onszelf. Toch?

Helaas, als het om (web)teksten gaat veranderen veel mensen vaak spontaan in sociaal onbekwame narcisten. Ineens draait de wereld alleen nog maar om henzelf. Niet omdat ze zo zijn. Maar omdat ze denken dat het zo hoort. Omdat ze vergeten dat er aan de andere kant van het web gewoon een mens zit.

Zodra we (web)teksten gaan schrijven vergeten we ineens onze manieren en vergeten we onze gesprekspartners. We gaan er vanuit dat mensen onze sites bezoeken omdat ze alles willen weten over ons, ons bedrijf, onze diensten, onze aanbiedingen. Maar, en dit kan even pijn doen, mensen zijn helemaal niet geïnteresseerd in jou.

En ze bezoeken je website voor zichzelf. Om te zien of jij iets voor hen kunt betekenen. En als ze niets vinden wat in de verste verte nuttig of vermakelijk is voor henzelf? Dan klikken ze weg.

Want uiteindelijk stelt het oerbrein in iedere situatie steeds opnieuw dezelfde vraag: wat heb ik hier aan, wat levert dit mij op? Hoe helpt mij dit overleven? En dat oerbrein kun je maar beter tevreden stellen.

Dus trek je kampeerspullen uit de kast en zet koers naar een tochtige boerderij. Het is tijd om te gaan survivallen.

Ik neem de glühwein wel mee 😉